Kara kalemli mektuplar
Sen kaçtıkça kovalıyor gölgelerimiz birbirini. Sen bulmacaya dönüyorsun, çözümsüz kalıyoruz, hep de öyle kalacağa benziyoruz… Sen de ki şey benleşiyor, benleşen şey senleşiyor… Ruhum ruhuna yaklaşıyor, bu yakınlaşma ruhlarımızı birleştiriyor. Ne yapacağımızı bizde bilmiyoruz. Korkuyoruz aslında. Ama saklıyoruz. Hem de nasıl biliyor musun; herkesten gizlercesine… Ama biliyoruz ki, kendimizi kandırıyoruz, biz birbirimizi neden birbirimizden saklıyoruz?

Sorgusuz, sualsiz ve en önemlisi şüphesiz bir insan nasıl sevilebilir diye düşünürken, bir de bakıyoruz ki bulmuşuz birbirimizi. Ama farkında değiliz yine. Nedenini bilmiyoruz. Bir baskı var üzerimizde, bitmek bilmeyen… Kaldırıp atsak, kurtulacağız, birbirimize sarılacağız… Tamam, görüşmemiş olabiliriz, birbirimizin yüzünü dahi nadiren görmüş olabiliriz, ya da birbirimizin sesinden dahi birbirimizin haberi olmayabilir… bunlar bahane mi… Ne olacak yani, her şey bitecek mi, gül dalını mı terk edecek, şehirler kalabalıklarını mı yitirecek…

Beni bilirsin işte; dışarı çıkıyorum, ellerim cebimde, geziyorum… sonra eve gidiyorum; Cemil Meriç okuyorum, düşünüyorum, hüzünleniyorum, diriliyorum, "büyüyünce Cemil Meriç olacağım" diyorum… ondan sonra işte İlhan İrem takıntım başlıyor; peş peşe İlhan İrem şarkıları dinlemeye başlıyorum…

Gözlerim seni arıyor. Bulamıyor. Kaybediyoruz birbirimizi. Gizlice ağlıyoruz; kimseler görmüyor… belki sever, belki sevecek, belki de sevmekten usanacak gibi papatya fallarını terk ediyor, her şeyi akışına bırakmak için içten içe söz veriyoruz. Bunu da kimseler duymuyor. Biz de duymuyoruz. Ne güzel demişler işte: "Su akar yatağını bulur…" Birbirimizi bir kere daha görebilmek için, birbirimizi takip ediyoruz usulca. Görsek ne olacak diye değil, görsek yerler gökler yerinden oynayacak korkusu da değil, görsek her şey birbirini tamamlayacak, görsek görüşeceğiz, görsek gökyüzünde tutuşacak ellerimiz diye… Ama ne yapalım işte, gidişat bunu gösteriyor. Bize de gizliden gizleye aşk şarkıları dinlemek düşüyor.

Ama biliyoruz işte: O'ndan ümit kesilmiyor! Bir ara dışarı çıkıyorum… Koşuyorum. "Yazmayayım" diyorum yine yazıyorum. "Seslenme sakın" diyorum simitçi çocuğa. Biliyor seni düşündüğümü. Kıkır kıkır gülüyor. "Yaz ağbi beni de yaz, beni yaz, kendini yaz, her şeyi yaz…" diye gevezelik yapmaya başlıyor. Koşuyorum… Kendimi toparlamaya çalışıyorum. "Sevmesem nasıl olur" diye düşünürken, sen geliyorsun yine aklıma…

afşin selim