Ey sevgili biliyorum duymuyosun haykırışlarımı.Her sessiz kaldığımda seni düşündüğümü, yani hayata ve insanlara karşı sessizliğimi.Aslında o sessizliğin içinde o kadar çok ses var ki hemde avaz avaz, duymuyosun beni, anlamıyosun beni, hissetmiyosun beni.
Ve şunu da iyi biliyorum ki hiçbir zaman bilemeyeceksin içimdeki seni. Aslında biliyo musun ilk zamanlarda seni sensiz yaşamak çok zor ve çekilmez bir acı oluşturuyordu. Sanırım artık seni sensiz yaşamayı öğrendim, hem de acısıyla beraber. Yani hem seni sensiz yaşıyorum hem de acısını içimde saklıyorum.
Toplayabilsem cesaretimi çıksam karşına tüm doğruları, gerçekleri ve en önemlisi seni sevdiğimi dişlerimin arasındaki dilimden değilde kalbimimin dilinden dinleyebilsen, anlatabilsem.
Sana bir itirafda bulunayım seni içimde yaşarken bile o kadar çok korkuyorum ki, içimde sana karşı aşırı sevgi zarar verecek diye.İşte hayata ve insanlara karşı kendimi gizleyiş sebebim de bu, yani yine sen. Sırf bu yüzden ismini bile anmıyorum bak buraya bile yazamıyorum. Şunu da söylemeliyim ki kalbimde sakladığım adın iki hece ,korkmana gerek yok kimseye söylemeyeceğim adını sadece bu yazıyla anılacaksın...